Rozdział 42: Rozpoznaj światowość jako iluzję

 (Rozdział 42) Krótka rozmowa na temat Pisma czterdziestu dwóch rozdziałów wypowiedzianych przez Buddę

Współ tłumacze w czasach wschodniej dynastii Han w Chinach (25–200 n.e.): Kasyapa Matanga i Zhu Falan (który przetłumaczył wspomniane Pismo z sanskrytu na chiński).

Tłumacz w czasach współczesnych (A.D.2018: Tao Qing Hsu (który przetłumaczył wspomniane Pismo z chińskiego na angielski)).

Nauczyciel i pisarz wyjaśniający wspomniane Pismo: Tao Qing Hsu 

Rozdział 42: Rozpoznaj światowość jako iluzję

Budda powiedział: „Postrzegam pozycję króla i książąt, gdy pył przedostaje się przez szczelinę, skarby ze złotego jadeitu jako gruz, delikatne białe ubrania jako zepsuty stary jedwab, wielkie tysiące światów jako myrobalan, sadzawka Anuttana woda jako olejek do stóp, wygodna brama jako przemieniająca gromadzenie skarbów, najwyższe wejście jako złota chusteczka we śnie, ścieżka Buddy jako kwiaty przed oczami, medytacja jako filar Sumeru, Nirwana jako dzień -nocne przebudzenie, odwrotne i pozytywne jak taniec sześciu smoków, równość jako jedna kraina prawdy, kwitnący i nauczający jak las czterech pór roku.

Wprowadzenie i przypomnienie

W tym rozdziale Budda rozmawiał ze wszystkimi uczniami, jakie są poglądy i postawa udowadniającego owocu Buddy. Może to być punkt odniesienia i zawiera kluczowe nauki dla osób, które ukończyły wyższe szkolenie i mają głęboką praktykę buddyzmu. Bardzo pomocne jest dla nich zrobienie kroku dalej w kierunku zrozumienia i praktykowania buddyzmu. Dlatego jest to ostatni rozdział Sutry 42 rozdziałów wypowiedzianej przez Buddę. Rozdział 42 jest ostatnim rozdziałem, który nie jest odpowiedni dla zwykłych ludzi, którzy dopiero zaczynają uczyć się buddyzmu lub którzy nie rozumieją buddyzmu.

Dlatego też, jeśli czytasz ten rozdział po raz pierwszy przypadkowo i nie masz żadnej podstawowej koncepcji buddyzmu, mam nadzieję, że nie wykorzystasz przez pomyłkę poglądów i postawy Buddy w swoim życiu. I proszę, nie oczerniaj ani nie pogardzaj buddyzmem swoim subiektywnym umysłem. Jeśli jesteś zainteresowany nauką buddyzmu, mam nadzieję, że przeczytasz Sutrę 42 rozdziałów wypowiedzianą przez Buddę od pierwszego do ostatniego rozdziału na tym blogu, ponieważ wspomina ona o znaczeniu buddyzmu od płytkiego do głębokiego, co pomoże ci ustalić właściwą koncepcję buddyzmu oraz pozytywne poglądy i postawę życiową.

Celem tego rozdziału jest wyrażenie poglądów i postawy Buddy na temat doczesnego życia człowieka, realizacji Tao i stanu Buddy. Oznacza to dokładne zrozumienie, że wszystkie istnienia, które obejmują wszelkie materialne i nieuchwytne, takie jak materiały, zjawiska, sprawy, uczucia, myśli, poglądy, dogmaty, ideologia i tak dalej, są iluzją. Dzieje się tak dlatego, że każde istnienie powstaje z dowolnej przyczyny i warunku. Kiedy jakakolwiek przyczyna lub warunek zostanie wyeliminowana, wszelkie istnienie zostanie odpowiednio wyeliminowane. To jest jak piękne bąbelki, które pojawiają się zgodnie z przyczyną i stanem i znikają wraz z wyeliminowaniem jakiejkolwiek przyczyny i warunku. Dlatego też celem tego rozdziału jest doradzenie ludziom, łącznie z ludźmi oświeconymi, aby nie przywiązywali się do wszelkiego istnienia, w tym istnienia Tao. W tym rozdziale powtórzono wszystkie poprzednie rozdziały.

Mam nadzieję, że rozumiesz, że nieprzylgnięcie do wszelkiego istnienia nie oznacza zaprzeczenia wszelkiemu istnieniu. Tymczasem nieprzywiązywanie się do wszelkiej egzystencji nie oznacza niestosowania się do prawa regulowanego przez społeczeństwo i naród. „Nie lgnąć do niczego” i „niczemu zaprzeczać” to dwie różne rzeczy. Z umysłem nieprzywiązanym możemy zrobić wszystko.

Istnieje rygorystyczne szkolenie charakteru Buddy i istnieje najwyższa mądrość dotycząca poglądów i postawy Buddy, która nie jest całkowicie taka sama w przypadku zwykłych ludzi. Jeśli zwykli ludzie myślą, że zarozumiało zrozumieli buddyzm, że wszelkie istnienia są iluzją, to żyją upartym umysłem lub zaprzeczają wszelkiemu istnieniu, kierując się umysłem negatywnym, możliwe jest, że zaprzeczą pozytywnemu znaczeniu życia i wszelkich istnienia, a następnie uciekają od odpowiedzialności za życie osobiste i życie innych. Jeśli faktycznie nie praktykują Tao buddyzmu opartego na podstawowej koncepcji buddyzmu lub nie rozumieją buddyzmu, błędnie zrozumieją buddyzm i mogą popełnić przestępstwo, myśląc, że są niewinni. Ten grzech jest tym, co sami popełnili i absolutnie sami muszą ponieść stosowną karę. Nie mogą za to winić Buddy. To właśnie muszę przypomnieć czytelnikowi w tym rozdziale.

Postrzeganie świata przez Buddę; zniszczyć obsesję na punkcie siebie (przywiązanie do siebie)

Budda powiedział: „Postrzegam pozycję króla i książąt, gdy pył przedostaje się przez szczelinę, skarby ze złotego jadeitu jako gruz, a delikatne białe ubrania jako zepsuty stary jedwab”. Pozycja króla i książąt, skarby ze złotego jadeitu i białe delikatne szaty reprezentują władzę i bogactwo na świecie. Ludzie pilnie gonią za tymi rzeczami. Wielu ludzi traci swą czystą dobroć z powodu lgnięcia do tych rzeczy. Uważają, że posiadanie władzy i bogactwa jest symbolem indywidualnego sukcesu. Jednakże Budda zniszczył obsesję na punkcie siebie (przywiązanie do siebie) do czegokolwiek na świecie i ma odmienne poglądy na temat władzy i bogactwa. Budda uważa, że władza i bogactwo są jak iluzja. Nie warto i nie jest mądrze lgnąć do czegokolwiek, co jest iluzją. Dzieje się tak dlatego, że te rzeczy nie są wieczne. Możliwe jest, że w dowolnym momencie znikną z wyeliminowaną przyczyną i stanem. Inne sprawy w ludzkim świecie są z tego samego powodu.

Nie przywiązywać się do władzy i bogactwa tego, co światowe.

Budda postrzega pozycję króla i książąt, gdy pył przechodzi przez szczelinę. Pozycja króla i książąt reprezentuje władzę i bogactwo. Czy zauważyłeś, że promień światła wytwarzany przez słońce świeci, gdy otwieramy małą szczelinę w drzwiach i w świetle unosi się dużo drobnego pyłu? Kiedy pył przeszedł przez małą szczelinę, mogliśmy jeszcze nie widzieć wyraźnie pyłu przechodzącego przez szczelinę. Kiedy zamykamy drzwi lub światło słońca znika, gdzie można znaleźć kurz w świetle? Pył ten przechodzi w szczelinie i w dowolnym momencie znika wraz z zanikiem światła. Oznacza to, że „kurz przedostaje się przez szczelinę”. Wiemy zatem, że zjawisko to jest krótkotrwałe. Oznacza to, że światowa władza i bogactwo są ulotne.

Budda uważa, że skarby ze złotego jadeitu są jak gruz. Wiele osób uważa, że złoto, jadeit, biżuteria, perły i wszelkie rzadkie towary to skarby. Te rzeczy wskazują na pieniądze i bogactwo. Aby to osiągnąć, wielu ludzi jest skłonnych poświęcić swój czas, energię i pracę, nawet aby zaszkodzić swemu szacunkowi i moralności, a nawet znęcać się nad innymi. Ci ludzie uparcie przywiązują się do tych rzeczy, nawet nie zależy im na popełnieniu przestępstwa ani na zranieniu siebie i innych. Jednakże Budda uważa, że te rzeczy nie są wartościowymi przedmiotami i uważa, że są one bezwartościowe jak gruz. Nie warto przywiązywać się do tych rzeczy. Podczas sprawdzania owocu Buddy w świecie Buddy jest mnóstwo skarbów, takich jak złoto, srebro, perły, korale, bursztyn i tak dalej. Kraina Buddy utworzona jest ze złota. Czyli wszędzie jest pełno złota, które jak gruzy istnieją wszędzie na ziemi.

Wszystkie oferty składane Buddzie mogą zostać przekształcone z nieuchwytnego w namacalne i istnieją przed Buddą.

Czy użyłbyś gruzów na ziemi jako transakcji cenowej? Ludzie tego nie robią. W krainie Buddy nie używa się złota do transakcji cenowej. Dzieje się tak dlatego, że w krainie Buddy nie ma takiego zachowania w zakresie transakcji cenowych lub przedmiotów. Wszystkie oferty składane Buddzie mogą zostać przekształcone z nieuchwytnego w namacalne i istnieją przed Buddą. Na tym właśnie polega największa różnica pomiędzy światem Buddy a światem zwykłych ludzi. W poglądach Buddy całe istnienie jest iluzją, ponieważ całe istnienie zostaje przekształcone z pustki. To jest zmienne. Można je wygenerować i wyeliminować w dowolnym momencie zgodnie z przyczynowością. Dlatego lgnięcie do wszelkiego istnienia nie ma sensu. Jednakże całe istnienie można dobrze wykorzystać w inny i elastyczny sposób, aby ocalić siebie i innych, aby wyzwolić się od cierpienia życia i śmierci. Takie jest znaczenie wygodnej metody w buddyzmie. Dlatego głęboki buddyzm nie zaprzecza wszelkiemu istnieniu ani nie odbiega od niego. Tymczasem głęboki buddyzm uważa, że czujące istoty mogą stać się Buddą w obecnym życiu, zgodnie z faktycznym praktykowaniem nauk Buddy.

Wewnętrzność buddyzmu jest niezależna.

Wszystkie oferty składane Buddzie w naturalny sposób przekształcają się z braku myśli, braku pragnień, braku wymagań i przywiązań, braku chciwości, nienawiści, głupoty i zauroczenia, a także braku arogancji i zazdrości . Jednym słowem, wszystkie ofiary składane Buddzie są naturalnie przekształcane i generowane z czystego umysłu jaźni. Budda mówi tę prawdę czującym istotom i uczy je wieloma wygodnymi, elastycznymi i różnymi metodami, od płytkiego do głębokiego znaczenia. Budda chce, aby czujące istoty wiedziały, że pewnego dnia mogą stać się Buddą. Oznacza to, że kiedy już zostaną oświeceni i staną się Buddą, wszystkie oferty dla nich będą mogły zostać przekształcone i wygenerowane z ich czystego umysłu o sobie. To nie pochodzi z umysłu intrygantów, pragnień i wymagań. W szeroko rozumianych naukach Buddy wielu ludzi nie mogło utrzymać i zrozumieć tego kluczowego punktu. Dzieje się tak dlatego, że wątpią w tę koncepcję i nie mają wiary w to, że pewnego dnia staną się Buddą. Dlatego nie mogli osiągnąć oświecenia i nie mogli wejść do królestwa Buddy – wolnego i łatwego umysłu. Dlatego też wnętrze buddyzmu jest niezależne. To nie zależy od zewnętrznej egzystencji, ale zależy od samoprzebudzenia.

Oczywiście niemożliwe jest, aby to, czego potrzebujemy, mogło zostać wygenerowane bez osobistego wysiłku, a jedynie w zależności od pustki. Nic nie wydarzyłoby się bez przyczyny i warunku. Uzyskanie tego, czego w życiu potrzeba, bez wysiłku, ale w oparciu o zewnętrzną egzystencję, nie jest tak dobre, jak uzyskanie tego w oparciu o indywidualny wysiłek w nauce zdrowego rozsądku, wiedzy zawodowej i moralności. Ta dobra przyczyna własna doprowadzi do dobrych konsekwencji dla siebie. Takie jest znaczenie, jakie wszystkie rzeczy zrodziły się z pustki w sobie.

Budda pozbył się wszelkich splotów i przeszkód wynikających ze złej przyczyny i stanu.

Uczenie się Buddy jest także poznawaniem moralności. Uczenie się Buddy wymaga osobistego wysiłku i postępu. Oznacza to faktyczne praktykowanie nauk Buddy w życiu. Jest to stan stabilny i wieczny, kiedy jedna osoba staje się Buddą. Oznacza to, że Budda pozbył się wszelkich splotów i przeszkód w przyczynie i stanie. Stan Buddy połączył się z pustką w jedno, które zawiera całe istnienie, i które nazywane jest ciałem natury Buddy lub ciałem Prawa (Dharma). Nazywa się je także ciałem najwyższej mądrości i wyzwolenia. Podobnie jest ze wszystkimi bakteriami, komórkami, wirusami i tak dalej, cokolwiek zostanie ocenione jako dobre lub złe, a to wszystko znajduje się w naszym ciele fizycznym. Oczywiście nasze ciało fizyczne pewnego dnia zostanie zniszczone. Jednakże nasze ciało natury Buddy lub nasze ciało Prawa (Dharma) nie jest ani generowane, ani eliminowane. Dzieje się tak dlatego, że w pustce nie ma powstawania i eliminacji. Dlatego też jest ono wieczne i wyzwalające. Jeśli uczymy się Buddy, musimy wiedzieć, że pustka nie jest spowodowana żadną przyczyną ani stanem, ale jest potwierdzana przez naszą realizację i faktyczne doświadczenie. To nie jest fantazja naszej wyobraźni. Dlatego też, jeśli pewnego dnia staniemy się Buddą, pozostaniemy nim na zawsze. Kiedy już staniemy się Buddą, niemożliwe jest, abyśmy następnym razem nie byli Buddą, bo inaczej nie powrócimy do stanu nieprzebudzonego ludu.

Nie przywiązywać się do czyjegoś wyglądu. 

Budda postrzega białe, delikatne ubrania jako zepsuty stary jedwab. Dzieje się tak dlatego, że Budda udowodnił, że serce nie rozróżnia. Oznacza to, że w sercu Buddhy nie ma próżnych nadziei, różnicowania i obsesji. Oznacza to również, że w umyśle Buddy nie ma żadnych zmartwień. Dlatego Budda ma inny pogląd niż zwykli ludzie.

Białe delikatne ubrania i zepsuty stary jedwab reprezentują wygląd. Wygląd obejmuje materiały używane lub noszone przez ludzi, takie jak samochody, domy, meble, naszyjnik, pierścionek, buty i tak dalej. Wygląd wpływa na osobiste poglądy i uczucia. Kształtuje się także osobiste uprzedzenia i stereotypy. Jeśli chodzi o wygląd każdego człowieka, w umysłach zwykłych ludzi kryje się próżna nadzieja, różnicowanie i obsesja. Kiedy ubierają się w białe, delikatne ubrania, czują się dobrze i lepiej niż inni. A kiedy ubierają zniszczone, stare ubrania, czują się źle i poniżają się. Kiedy widzą innych, którzy ubierają się drogo i przyzwoicie, myślą, że ci ludzie są szlachetni, bogaci i lepsi od innych. Kiedy widzą innych, którzy ubierają się w zniszczone, stare ubrania, dyskryminują tych ludzi i myślą, że ci ludzie są biedni, brzydcy, podli i podli bardziej niż inni.

Odłóż na bok światowe poglądy i udowodnij, że serce nie różnicuje myślenia, nie zdobywania i nie oglądania

Zwykli ludzie oceniają wartość, sukces lub porażkę siebie i innych na podstawie swoich świeckich poglądów na rzeczy wartościowe. Tworzy to osobiste uprzedzenia. Trzymają się tej idei i wikłają się w kłopoty, jakie ona przynosi. Oznacza to, że są związani i uwikłani w zmartwienia spowodowane próżną nadzieją, różnicowaniem i przywiązaniem w umysłach swoich i innych ludzi. Jest to jedna z przyczyn cierpień ludzi.

Budda całkowicie odłożył na bok światowe poglądy i udowodnił, że serce nie różnicuje, nie myśli, nie zdobywa, ani nie ma punktu widzenia. Dlatego Budda pozbył się światowych zmartwień i żyje w sposób wolny i łatwy.

To, że w sercu nie ma próżnej nadziei, nieróżnicowania i obsesji, jest indywidualną postawą i stanem sublimującym wobec zmiany zjawiska. Nie oznacza to, że musimy w ten sposób ubierać zniszczone, stare ubrania, abyśmy mogli być bardziej podobni do Buddy. Nie oznacza to też, że mamy rezygnować z wartościowych rzeczy. Wiele osób błędnie rozumie głębokie znaczenie buddyzmu i myśli, że pobożni buddyści muszą jeść surowe jedzenie i używać szorstkich przedmiotów. To jest całkowicie błędne. Właściwie Budda zawsze zjada pyszne jedzenie i nie wyklucza ubrania się we wspaniałe ubrania. Kiedy Budda je pyszne jedzenie i ubiera się wspaniale, Budda nie myśli, że jest lepszy od innych. Jest to także dowód na to, że w umyśle nie ma próżnych nadziei, żadnego różnicowania ani obsesji. Jednym słowem jest to wyeliminowanie serca odróżniającego szlachetnego od pokornego.

Nie ma już przywiązania do względnego pojęcia dużego i małego.

 

Budda powiedział: „Postrzegam tysiące światów jako myrobalan, a wodę z basenu Anuttana jako olejek do stóp”. Wielki tysiąc światów oznacza przestrzeń wszechświata. Duży tysiąc oznacza, że przestrzeń wszechświata jest większa, niż człowiek jest w stanie sobie wyobrazić. Myrobalan to bardzo mały owoc rośliny występującej w Indiach. Jego naukowa nazwa to Terminalia chebula. Może być stosowany jako lek i jest powszechnie stosowany w Indiach i Chinach. Budda powiedział: „Postrzegam tysiące światów jako myrobalan”. Oznacza to, że Budda postrzega duże jako małe. Oznacza to, że w umyśle Buddy w żadnym zjawisku nie ma rozróżnienia na duże i małe. Na przykład jest wiele zapisów, zdjęć i informacji dotyczących historii i aktualności od czasów starożytnych do współczesności. Te zabytki kultury zajmują dużo miejsca. Ludzie muszą zbudować duże muzeum do przechowywania tych zabytków kultury. Ale teraz wszystkie te zabytki kultury można przechowywać w małym chipie. Teraz ludzie weszli do metaświata. Całą przestrzeń wszechświata można zapisać w małym chipie, a ludzie mogą komunikować się ze sobą w przestrzeni wirtualnej. Czy nie jest tak, że tysiące światów jest jak myrobalan?

Jak ziarnko gorczycy może zawierać Sumeru?

 

W jednym z chińskich pism buddyjskich znajdują się słynne zdania: „Sumeru może zawierać ziarno gorczycy; ziarnko gorczycy może zawierać Sumeru.” „Sumeru” pochodzi z sanskrytu i oznacza cudowne i wysokie góry w Indiach. Ziarno gorczycy to bardzo małe nasionko. 

W Chinach za czasów dynastii Tang (618-907 n.e.) żył książę, który kwestionował te wyroki i zapytał mnicha. Książę rozmawiał z mnichem i powiedział: „Rozumiem, że Sumeru może zawierać ziarno gorczycy. Ale jak ziarnko gorczycy może pomieścić Sumeru?”

Mnich zapytał księcia: „Czy czytałeś dużo wierszy i książek?”

Książę odpowiedział mnichowi: „Oczywiście, przeczytałem wiele wierszy i książek i wszystkie są w mojej głowie”.

Mnich zapytał księcia: „Czy wiersze i książki, które czytałeś, są większe, czy twoja głowa? ”

Książę odpowiedział mnichowi: „Oczywiście, wiersze i książki są większe”.

Mnich rozmawiał z księciem: „Teraz te większe rzeczy są w twojej głowie. Czy to nie ziarnko gorczycy zawiera Sumeru?”

Książę rozmawiał z mnichem: „W końcu to rozumiem. Dziękuję. ”

Nasz mózg sam w sobie jest przestrzenią wirtualną. 

Jeśli zwróciłbyś uwagę na doświadczenie naszej głowy, odkryłbyś, że w naszym mózgu istnieje wirtualna przestrzeń, w której możemy czuć i obserwować wielkość dużych i małych, odległość blisko i daleko, wysokość i nisko. Podobnie jest z tym, że nasza głowa może pomieścić przestrzeń wszechświata. W tej wirtualnej przestrzeni w naszym mózgu możemy zobaczyć ocean i góry, ulicę i dom. W tej wirtualnej przestrzeni możemy także spacerować, podróżować autokarem, spotykać ludzi i rozmawiać ze sobą. Podobnie jest w ziarnku gorczycy, w którym znajduje się Sumeru. To doświadczenie można również zaobserwować w zwierciadle serca lub w trzecim oku, kiedy praktykujemy głęboką medytację w pozycji siedzącej. Nie pojawia się ona w naszej wyobraźni, ale pojawia się naturalnie w naszej naturze. Kiedy głęboko praktykujemy medytację w pozycji siedzącej, możemy dostrzec różnicę pomiędzy wyłanianiem się przez naszą wyobraźnię i wyłanianiem się z naszej natury. Wymaga głębokiego treningu medytacji. Zwykli ludzie, którzy nie mają głębokiego przeszkolenia w zakresie medytacji, nie są w stanie rozpoznać, na czym polega różnica. To jest jak scena w naszej głowie, której nie ukazuje nasza wyobraźnia, kiedy śnimy.

Budda doświadczył głębokiego treningu medytacji i wyeliminował serce rozróżniania przestrzeni dużej i małej. Oznacza to, że w sercu Buddy nie ma już przywiązania do względnej koncepcji tego, co duże i małe. Nie oznacza to, że Budda zaprzecza faktycznemu istnieniu przestrzeni dużego i małego w rzeczywistości. „Postrzeganie tego jako iluzji i nie trzymanie się tego” nie oznacza „zaprzeczania jego istnieniu”. Do wygenerowania logicznej analogii można użyć dowolnej podobnej koncepcji.

Wszystko w niebie i na ziemi nie jest inne i wszystko jest złudzeniem.

Budda powiedział: „Postrzegam wodę w basenie Anuttana jako olejek do stóp”. Anuttana pochodzi z sanskrytu i oznacza „najwyższy”. Woda z basenu Anuttana jest wodą w niebie i oznacza, że jest najwyższą świętą wodą. Ponieważ jest to najwyższa święta woda, jest niezwykle cenna, bardzo słodka i warta, aby ludzie ją adorowali. Jednakże Budda postrzega wodę w basenie Anuttana jako olejek do stóp. W starożytnych Indiach większość ludzi była biedna i chodziła boso. Nakładają olejek do stóp, aby chronić stopę. Nałożony olejek do stóp to najmniej wartościowy przedmiot na ziemi.

Wielu ludzi tęskni za bogatym i szlachetnym życiem w niebie. W każdym zabytku kultury można znaleźć wiele opisów pięknego życia w niebie. Na przykład jest wiele pięknych dziewcząt, pyszne jedzenie, doskonałe wino, pałacowy dom, złoto i biżuteria. Te piękne wizje zachęcają ludzi do czynienia dobrych uczynków, aby w następnym życiu mogli cieszyć się w niebie. Jednakże Budda uważa, że cenne rzeczy w niebie nie różnią się od najmniej wartościowych rzeczy na ziemi. Oznacza to, że w umyśle Buddy całe istnienie w niebie nie różni się od tego na ziemi. Mimo całej egzystencji w niebie Budda ani tego nie adoruje, ani nie przywiązuje do tego. Budda zdał sobie sprawę, że całe istnienie w niebie i na ziemi nie różni się od siebie i wszystkie są iluzjami.

Prawo Buddy (Dharma) jako iluzja powstaje i jest eliminowana wraz z przyczyną i warunkiem. 

Budda powiedział: „Postrzegam wygodną bramę jako przemieniającą gromadzenie skarbów, najwyższe wejście na pokład jako złotą chusteczkę we śnie, ścieżkę Buddy jako kwiaty przed oczami, medytację jako filar Sumeru”. Zdania te wyrażają, że prawo Buddy (Dharma) jako iluzja powstaje i jest eliminowana z powodu przyczyny i stanu, a zatem zrealizowana osoba nie musi się go trzymać. Dzieje się tak dlatego, że prawo Buddy (Dharma) pojawia się z powodu zmartwień ludzkich istot i znika wraz z wyeliminowaniem zmartwień ludzkich. Prawo Buddy (Dharma) może zostać stworzone, zmienione, zastosowane, może stać się niewidzialne i zniknąć w dowolnym momencie. To nie są rzeczy wieczne. Jeśli zrealizowana osoba nadal była do tego przywiązana, na próżno zwiększało to zmartwienia i ciężary dla niej. Wygodna brama oznacza wygodne metody prawa Buddy (Dharmy). Budda postrzega to jako przemieniające gromadzenie skarbów. Znaczenie przekształcania gromadzenia skarbów jest podobne do znaczenia magii, która może zmieniać skarby. Oznacza to obserwowanie różnych sytuacji różnych czujących istot i odpowiednie stosowanie różnych dogodnych metod prawa Buddy (Dharmy) może sprawić, że różne czujące istoty uświadomią sobie skarb własnej natury. To jest jak skarb perłowy, który może przemienić wiele skarbów zgodnie z własnym życzeniem. Skarby te obejmują bogactwo materialne i niematerialne, takie jak mądrość nieuchwytna, bogactwo materialne, zdrowie, długowieczność i prawdziwe błogosławieństwa. Te rzeczy oznaczają gromadzenie skarbów.

Najwyższe wejście oznacza najwyższe Prawo Buddy (Dharma), które może wyzwolić czujące istoty, które mają najwyższy korzeń mądrości i są w stanie stać się Buddą w obecnym życiu. Tymczasem te czujące istoty mogą samodzielnie stworzyć czystą i własną krainę Buddy w obecnym życiu. Oznacza to, że te czujące istoty mogą wyzwolić się od cierpienia życia i śmierci poprzez najwyższe Prawo Buddy Najwyższego Pobytu. Najwyższe prawo Buddy (Dharma) jest jak duży statek, który może przeprawić ja i wszystkie czujące istoty na pokładzie rzekę cierpienia z jednego brzegu cierpienia na drugi brzeg wyzwolenia. Budda postrzega najwyższe wejście na pokład jako złotą chusteczkę we śnie. Złota chusteczka we śnie oznacza, że wydaje się bardzo cenna i użyteczna, ale nie jest prawdziwa i może zniknąć w dowolnym momencie, gdy się przebudzimy. Oznacza to, że kiedy się obudzimy i całkowicie wyzwolimy z cierpienia, nie będziemy musieli dźwigać statku prawa Buddy (Dharmy), aby iść dalej. Jeśli dotarliśmy do brzegu wyzwolenia i nadal niesiemy statek prawa Buddy (Dharmy), aby iść dalej, zwiększa to ciężar w naszym sercu i jak można to nazwać wyzwoleniem? Dlatego właśnie nie musimy przywiązywać się do Prawa Buddy najwyższego wejścia, kiedy całkowicie uwalniamy się od cierpienia życia i śmierci.

Budda postrzega ścieżkę Buddy jako kwiaty przed oczami. Ścieżka Buddy oznacza, że kroczą nią i nią żyją ludzie, którzy wykazali się owocem Buddy i stali się Buddą. Dao (Tao) oznacza także ścieżkę. Jeśli chodzi o znaczenie, definicję i funkcję Buddy, wyjaśniliśmy to szczegółowo w poprzednich rozdziałach. W istocie nie ma już w umyśle Buddy serca, które pozwalałoby na rozróżnianie tego, co wyższe, od tego, co gorsze. Budda nie sądził, że jest lepszy od innych, kiedy chodził i żył ścieżką Buddy. Nie miał też na myśli tego, że udowodnił i zyskał owoc Buddy lub że posiada wyższą mądrość niż inni. Budda zrozumiał prawdziwe znaczenie tego, że w spokojnym i czystym umyśle nie ma mądrości ani zysku, ani chwytania, ani odrzucania. Ten stan umysłu nie jest inny dla każdego, bez względu na to, czy udowodniłeś, że jesteś owocem Buddy, czy nie. Całe prawo Buddy (Dharma) obejmuje ścieżkę Buddy, która jest ustanowiona zgodnie z troskami, przyczynami i warunkami ludzi, jest jak kwiaty, które wyglądają pięknie, ale więdną i opadają w następnej chwili. Przecież ścieżka Buddy jest także iluzją, która nie jest wieczna i nie trzeba mieć na jej punkcie obsesji, co oznacza, że „ścieżka Buddy” jest także formą imienia stworzonego przez ludzi. Nie musi także lgnąć, aby stać się Buddą, ponieważ kiedy przyczyna i warunek zostaną zrealizowane, w naturalny sposób można stać się Buddą. Podsumowując, w sercu Buddy myśli się, że jaźń, Budda i wszystkie czujące istoty są jednym. Wszystkie czujące istoty mogą w przyszłości stać się Buddami.

Budda postrzega medytację jako filar Sumeru. Kolumna Sumeru to coś, co nie istnieje. Medytacja jest także jednym z praw Buddy (Dharmy), które również jest ustanowione w oparciu o ludzkie zmartwienia. Celem jest uporanie się z własnymi zmartwieniami i problemami przyniesionymi przez innych. Jeśli nie ma takich zmartwień, dlaczego ludzie powinni medytować?

Medytacja może pomóc nam wygenerować mądrość, która pomoże rozwiązać problem, z którym spotykamy się w naszym codziennym życiu. W buddyzmie funkcja medytacji jest wymieniona powyżej. Jeśli jednak poprzez medytację w pozycji siedzącej unikniesz problemów i odpowiedzialności w swoim życiu i pomyślisz, że nie poruszaj w tej chwili sercem, nie myślisz o niczym i myślisz, że dłuższa medytacja w pozycji siedzącej będzie lepiej i uważasz, że są to idealne szkolenia, może to nie być właściwa droga.

Jakie jest znaczenie Nirwany? 

Budda postrzega Nirwanę jako przebudzenie dnia i nocy, odwrotność i pozytywność jako taniec sześciu smoków, równość jako jedną krainę prawdy, rozkwit i nauczanie jako drzewo o czterech porach roku. Jakie jest znaczenie Nirwany? Nirwana to termin w sanskrycie, używany w starożytnych Indiach. Oznacza cichą i wieczną egzystencję, która nie istnieje ani jako wytworzona, ani wyeliminowana, ani jako przyczyna, ani jako warunek. Wiele osób rozumie najwyższy stan buddyzmu, jakim jest wejście w nirwanę. Myślą też, że stan Nirwany jest równoznaczny ze śmiercią doskonałego spokoju. W rzeczywistości wejście w nirwanę jest tylko jednym z najwyższych stanów buddyzmu. A śmierć doskonałego spokoju jest jednym ze stanów Nirwany. W różnych pismach buddyjskich Budda wspomniał o wielu różnych znaczeniach Nirwany. Jednym słowem, Nirwana jest ciałem prawa Buddy (Dharmy), najwyższą mądrością, pustką i ciszą oraz esencją życia i śmierci. Całe istnienie jako iluzja jest generowane zgodnie z przyczynami i warunkami tego, co światowe, w oparciu o esencję pustki i spokoju Nirwany.

Budda postrzega Nirwanę jako przebudzenie dzień-noc. Nieważne, czy jest dzień czy noc, przebudzenie czy sen, życie czy śmierć, nieuchwytna Nirwana zawsze tam będzie. To jest pustka i cisza. Dostrzeganie tego punktu w każdej chwili jest dla Buddy przebudzeniem. W związku z tym czujące istoty nie zrozumiały jeszcze tego punktu, gonią zewnętrzne warunki za pomocą wewnętrznego pragnienia, zatracają jaźń i cierpią w iluzji tego, co światowe. Budda uważa, że te czujące istoty nie zostały jeszcze przebudzone. Budda uważa, że pomiędzy Buddą a czującymi istotami jest to samo. Różnica polega na tym, czy czujące istoty są przebudzone, czy nie. Kiedy czujące istoty zostaną przebudzone, stają się Buddą. 

Opierając się na tym punkcie, Budda postrzega, że całe istnienie jest iluzją, łącznie z czującymi istotami, i że istotą wszelkiego istnienia jest równość. Dlatego nie musi lgnąć do całej egzystencji, aby zwiększyć indywidualne zmartwienia i cierpienia.

Zjawisko odwrotne i pozytywne powstają ze splotu sześciu świadomości. 

Budda postrzega sytuację odwrotną i pozytywną tak, jakby tańczyło sześć smoków. Sześć smoków oznacza sześć korzeni człowieka, co oznacza, że naturą korzenia oczu, uszu, nosa, języka, ciała i umysłu jest spokój. Kiedy jednak na te sześć korzeni wpływa przyczyna i stan z zewnątrz i od wewnątrz, zaczynają one funkcjonować. Jeśli na te sześć korzeni wpływa zła przyczyna i stan, funkcja tych sześciu korzeni sprawi, że ludzie będą robić złe rzeczy, co oznacza złą karmę i jest uważane za zjawisko odwrotne. Jeśli na te sześć korzeni wpływa dobra przyczyna i warunek, funkcja tych sześciu korzeni sprawi, że ludzie będą robić dobre rzeczy, co oznacza dobrą karmę i jest uważane za zjawisko pozytywne. Bez względu na to, czy jest to zła karma, czy dobra karma, będzie ona miała wpływ na konsekwencje obecnego lub przyszłego życia ludzi.

W czujących istotach kryje się istota odróżniania tego, co przeciwne i pozytywne, czyli zła i dobra. Jednakże Budda zdał sobie sprawę z bezruchu tych sześciu korzeni i wytrenował siebie, aby przekształcić funkcję i świadomość tych sześciu korzeni w pozytywną mądrość przynoszącą korzyść sobie i innym. Wypełnił także serce równości, mając na myśli. Oznacza to, że nie ma takiego serca, które potrafiłoby odróżnić coś przeciwnego od pozytywnego lub zła od dobra. Bez względu na to, czy jest to odwrotne, czy pozytywne zjawisko na świecie, Budda postrzega te rzeczy jako iluzję, która jest jak sześć smoków tańczących razem. Oznacza to, że umysł i nastrój Buddy są spokojne i nie podlegają wpływowi zjawiska zła i dobra.

Znaczenie równości i jednej krainy prawdy 

Budda postrzega równość jako jedną krainę prawdy. W starożytności wszędzie były nierówne tereny. Jest jeden człowiek, który codziennie przewodzi grupie ochotników, którzy codziennie torują drogę ziemią. Ciężko pracuje i nie narzeka na nic. Kiedy pracuje, zawsze żałuje, że nie wyrównał terenu, tak aby czujące istoty mogły chodzić bardziej komfortowo. W trakcie pracy myśli, że sedno nierówności w umyśle każdego, aby traktować innych ludzi, jest jak nierówna ziemia, że ludzie mają serce wyniosłe lub niższości w głębi umysłu, aby traktować wszystko również jak nierówna ziemia i to, że ludzie rozróżniają dobro i zło, dużych i małych, wyższych i gorszych, wartościowych i bezwartościowych, szlachetnych i pokornych, bogatych i biednych, mając uprzedzenia w swoim umyśle, aby dyskryminować innych, jest również jak nierówna kraina. Dlatego pragnie, aby wszystkie czujące istoty nie miały już serca do różnicowania i naprawdę urzeczywistniły sedno równości, mając na myśli równą ziemię, aby mogły kroczyć swoją drogą życia bardziej płasko i wygodnie. Następnie codziennie pracuje, aby utorować drogę ziemią. Pewnego dnia w końcu uświadamia sobie, że istota ziemi jest równa, czyli tak jak istotą serca jest równość. Dlaczego teren jest nierówny? Dzieje się tak z powodu siły zewnętrznej, takiej jak siła wiatru. Dlaczego występuje nierówność serca? Dzieje się tak dlatego, że serce zostaje odwrócone i dotknięte przez przyczynę i stan z zewnątrz i od wewnątrz, a w ten sposób powstają nieczystości, które są umysłem pozwalającym odróżnić dobro od zła od uprzedzeń, co jest sercem takiego sprzeciwu. Musimy tylko wytrzeć takie nieczystości, a nasze serce powróci do początkowego stanu równości i czystości, bez żadnych uprzedzeń.

Istotą serca jest równość, która nie różnicuje stopnia ludzi i rzeczy. Ponieważ nie istnieje żadne rozróżnienie, esencja serca nie zostanie odwrócona i nie będzie miała na nią wpływu żadna sytuacja. Oznacza to, że nie jest to ani radosne, ani smutne z jakiegoś powodu. Ta równość jest krainą prawdy.

Jeśli chodzi o dalszy i głęboki buddyzm, nie ma dwóch, które oznaczają jeden, i nie ma fantazji, która oznacza prawdę. Jedna kraina prawdy oznacza sferę jednej prawdy, która jest sferą prawa Buddy z jedną prawdą. Jest to także nieuchwytne ciało prawa Buddy (Dharmy), a także Nirwana i pustka. Nie ma w nim ani tego, co wytworzone, ani tego, co wyeliminowane. Jest nieopróżniająca i nie posiadająca. Nie istnieje ani zysk, ani strata. Trzyma się z daleka od nazwy i zjawiska. Nie istnieje ani wewnątrz, ani na zewnątrz. Nie ma go wewnątrz ani na zewnątrz. To pustka i cisza. Jest to cudowne ciało, które wszystko potrafi pogodzić, wszystko połączyć, by być razem, i wszystko przyswoić.

Kiedy nie przywiązujemy się do żadnej iluzji, w umyśle nie ma ciężarów ani zmartwień.

Budda postrzega rozwój i nauczanie jako drzewo czterech pór roku. Kwitnienie i nauczanie oznacza promowanie buddyzmu i pomaganie wprowadzonym w błąd lub błądzącym ludziom w zmianie i stawaniu się dobrymi ludźmi poprzez perswazję. Drewno czteroroczne oznacza, że drzewo kiełkuje wiosną, latem jest liściaste, jesienią opadło liście, a zimą pozostawia martwe gałęzie, co oznacza również przejście od kwitnienia do więdnięcia. Oznacza to, że aby promować buddyzm i uczyć wszystkie czujące istoty, te rzeczy same doświadczą zmiany wygenerowanych i wyeliminowanych. Dlatego jest to również iluzja i nie trzeba się jej trzymać. To, że się tego nie trzymamy, nie oznacza, że musimy z tego zrezygnować. Jeśli jesteśmy Buddą lub Bodhisattwą, promując buddyzm, robimy to, co powinniśmy i co możemy zrobić. Robimy te rzeczy najlepiej jak potrafimy. Nie musimy jednak wywierać na siebie dużej presji.

Przecież nie możemy brać na siebie życia innych osób i ich problemów. Oznacza to, że nie możemy ponieść kary wynikającej z ich karmy. Nie możemy też zająć miejsca ich życia. Jedyne, co możemy zrobić, to przebywać z nimi w towarzystwie i pomagać im ulepszać swoje życie. Budda nie bierze na swoje barki grzechu popełnionego przez czujące istoty. Budda udowodnił najwyższą mądrość i przekroczył Sześć Ścieżek Reinkarnacji. Uważa grzech popełniany przez czujące istoty za iluzję. Jak wspomnieliśmy powyżej, Budda postrzega te odwrotne rzeczy jako taniec sześciu smoków. Nawet jeśli jest to iluzja, nie oznacza to, że grzech i jego kara nie istnieją. Ludzie, którzy stworzyli te rzeczy, muszą sami wziąć na siebie odpowiedzialność i konsekwencje, co Budda również postrzega jako iluzję. Teraz zrozumiesz, że Budda nie będzie dźwigał rzeczy iluzji, aby sam zwiększyć ciężar. Dlatego też Budda wyzwolił się od wszelkiego cierpienia. Dzieje się tak dlatego, że Budda zdał sobie sprawę, że esencja wszystkich czujących istot jest czysta i spokojna. Czystą i nieruchomą esencją wszystkich czujących istot jest prawda. Iluzja i prawda stanowią jedność. Serce drżenia (poruszania się) i bezruchu są jednym. Bez względu na dobre czy złe rzeczy stworzone przez czujące istoty, Budda postrzega te rzeczy jako iluzję, która rodzi się z tego samego serca – początkowo czystego i spokojnego serca. W tym punkcie nie ma różnicy dla wszystkich czujących istot, niezależnie od koloru oczu, włosów i skóry oraz języka, którym mówisz.

Teoria, że nie ma przyczyny ani skutku, opiera się na stanie czystego i spokojnego serca, na które nie ma wpływu sytuacja wewnętrzna i zewnętrzna, to znaczy dlatego, że w tej chwili jest ono spokojne i nic nie robi. Nie ma też żadnego argumentu z powodu braku zjawiska. Jednakże, gdy czyste i spokojne serce zostanie zwrócone i dotknięte sytuacją wewnętrzną i zewnętrzną, wówczas funkcja sześciu świadomości zacznie się odpowiednio generować. Następuje myślenie, różnicowanie, działanie i argumentowanie, tak że indywidualna przyczyna i skutek oraz zapłata lub zapłata powstają w sposób ciągły w tym samym czasie. W tym momencie generowana jest teoria i fakt, co się wydarzyło, że istnieje przyczyna i skutek.

Zanim ludzie stali się Buddą, musieli doświadczyć życia bodhisattwy. Bodhisattwa ślubował ocalić wszystkie czujące istoty. Jednak nie zrozumiał jeszcze dogłębnie tego, co naucza i mówi, jak wspomniano powyżej. Dlatego właśnie niektórzy Bodhisattwie nadal dźwigają na ramionach karmę grzechu wszystkich czujących istot, aby kroczyć ścieżką Bodhisattwy, nauczać i przekonywać czujące istoty, nawet oni umierają za czujące istoty, dlatego też wciąż mają trochę zmartwień i nie wyszli jeszcze poza Sześcio Ścieżkę Reinkarnacji.

Uwagi końcowe

 

Po pierwsze, głęboki buddyzm postrzega całe prawo Buddy (Dharmę) i wszystkie rzeczy jako iluzję. Nie zaprzecza to jednak ich istnieniu i funkcji. Nie trzymanie się tej iluzji nie oznacza jej porzucenia. Dzieje się tak dlatego, że ta iluzja może wygenerować wszelkie pozytywne zastosowania i dobre funkcjonowanie z korzyścią dla siebie i innych, kiedy praktykujemy i urzeczywistniamy głęboki buddyzm.

Po drugie, głęboki buddyzm jest filozofią słuchania, myślenia i medytowania w naszym życiu, jest psychologią dotyczącą praktykowania i realizowania moralności przez siebie, a także jest nauką, której ludzie wciąż nie mogą zrozumieć i wyjaśnić. Światowe prawo regulowane przez kraj i społeczeństwo powinno być przez nas nadal przestrzegane. Te dwie rzeczy nie kolidują ze sobą. Głęboki buddyzm nie zaprzecza istnieniu ziemskiego prawa. Gdybyście choć trochę znali głęboki buddyzm i w aroganckim sercu zaprzeczali istnieniu światowego prawa i pogardzali nim, byłby to wasz ignorant. Wielu starszych uczniów i nauczycieli nie mówi o głębokim buddyzmie. Dzieje się tak dlatego, że martwią się, że ignorantzy pogardzą buddyzmem i światowym prawem.

Po trzecie, głęboki buddyzm nie zaprzecza istnieniu jaźni oraz pozytywnemu zastosowaniu i dobrej funkcji samoistności. Jeśli wiedziałeś, że jaźń jest iluzją i dlatego łatwo się poddałeś, oznaczało to twoją ignorancję i brak własnej mądrości.

Całe prawo Buddy i prawo tego świata uważane są za wygodne metody i istnieją jako iluzja, którą możemy zastosować na różne sposoby, aby nauczać i przekonywać ludzi. Opierając się na miłosierdziu i mądrości oraz na tym, co zrozumieliśmy z głębokiego buddyzmu, możemy dobrze wykorzystać te iluzje, aby przynieść korzyść sobie i innym. Obyśmy mogli głęboko zrozumieć głęboki buddyzm, którego nauczał Budda. I oby nie było już zmartwień i cierpień dla siebie, a tymczasem możemy pomóc innym pozbyć się zmartwień.

Obyście posiedli wielką mądrość i skorzystali z Sutry 42 rozdziałów wypowiedzianej przez Buddę. I obyśmy pewnego dnia razem stali się Buddą i kroczyli razem ścieżką Buddy.

Uwaga dodatkowa: Dao jest transliterowane z języka chińskiego i oznacza sposób i metodę, a głębsze znaczenie jako system nauki lub religia. Dao to Tao, co jest transliterowane z chińskiego. Pierwotne znaczenie Dao to droga i ścieżka, które zostało rozszerzone na prawdę życia, której możemy się uczyć i praktykować w naszym życiu.